Złoto w numizmatyce cz. 2

Category: KolekcjeKolekcje Skarbnica Narodowa @ 10:00

Przez blisko pół wieku, złoto zawarte w bryłce elektronu, opatrzonej stemplem władcy, było jedyną formą monetarną. Wkrótce jednak zaczęto używać innych metali, najczęściej srebra i miedzi. Złoto, tym razem już nie jako składnik naturalnego stopu, było jednak nadal kruszcem, z którego monety wybijały m.in.: państwa greckie i hellenistyczne, Celtowie, imperium perskie (darejki), Rzym (aureusy), Arabowie (dinary) i Cesarstwo Bizantyjskie (solidusy).

Średniowiecze przyniosło pewien regres monety złotej w Europie, ale rozwój handlu, zwłaszcza miast włoskich Florencji i Wenecji, doprowadził w 2. poł. XIII wieku do powstania florenów i dukatów. Były to złote monety o wadze ok. 3,5 g przyjmowane i naśladowane prawie w całej Europie, w tym również w Polsce (floren Władysława Łokietka).

Okres rozwoju gospodarki europejskiej w kolejnych wiekach sprzyjał emitowaniu złotych monet. Wpływ na ten proces miały również względy prestiżowe władców. W obiegu znalazło się wiele rodzajów takich monet. Ich nazwy, np.: dukat, dublon, gwinea, suweren, luidor, nobel, pistol, gulden czy portugal do dnia dzisiejszego pobudzają nasza wyobraźnię. Niemały udział ma w tym polskie mennictwo – złote gdańskie dukaty należały do najpiękniejszych i najchętniej przyjmowanych monet w całej Europie, zaś złota studukatówka Zygmunta III Wazy uważana jest za arcydzieło europejskiej sztuki menniczej.

Mogą Cię również zainteresować:

Ostatnio napisaliśmy o:

Comments are closed.