Wstąpienie na tron Rzeczypospolitej Zygmunta I Starego w 1506 roku przypadło na początek okresu, który umownie nazywany jest „Złotym Wiekiem”. Polska była potężnym państwem, potęgą militarną oraz ekonomiczną, z którą liczono się na wszystkich dworach europejskich.
Awers
Rewers
Rozwój gospodarczy i stabilna sytuacja polityczna sprzyjały akceptacji i przyswajaniu nowych prądów – renesansu i reformacji. Znalazło to odbicie nie tylko w życiu codziennym i sztuce, ale także w mennictwie. Stosunkowo proste wyobrażenia na małych, nie zawsze foremnych krążkach monetarnych, zostały zastąpione przez starannie wykonane w duchu nowej epoki popiersia władcy. Trudne do odczytania gotyckie litery zamieniły litery renesansowe, najczęściej oparte na tzw. antykwie i nawiązujące do pisma starożytnych Rzymian.
Rozkwit przeżywały miasta, w których rozwijało się rzemiosło i handel. Rozrastały się folwarki pańszczyźniane, dzięki którym polskie drewno, zboże i mięso docierało na rynki Zachodniej Europy. Było to związane ze znacznym ożywieniem handlu i zapotrzebowaniem na monetę.